Σήμερα το κοστούμι θεωρείται το απόλυτο σύμβολο της κομψότητας. Πριν από περίπου 250 χρόνια, οι άνδρες φορούσαν έντονα χρώματα, πολυτελή υφάσματα και πλούσια διακοσμητικά στοιχεία αντίθετα με τη λιτή αισθητική που επικρατεί σήμερα. Στο νέο της βιβλίο Suitable: The Sartorial Revolution and the Fashioning of Modern Men, η ιστορικός μόδας και πρώην ενδυματολόγος Chloe Chapin εξηγεί πώς μέσα σε 75 χρόνια, οι άνδρες εγκατέλειψαν τη φανταχτερή εμφάνιση και υιοθέτησαν το αυστηρό κοστούμι που εξακολουθεί να κυριαρχει.
Η ίδια περιγράφει αυτή τη μετάβαση ως το πέρασμα «από τα παγόνια στους πιγκουίνους». Κατά τον 18ο αιώνα οι άνδρες φορούσαν ρούχα σε αποχρώσεις του γαλάζιου, του ροζ, του κόκκινου και του γκρι, κατασκευασμένα από μετάξι, βελούδο και φίνα μάλλινα υφάσματα. Τα ενδύματα ήταν διακοσμημένα με κεντήματα, χάντρες και παγιέτες, αποτελώντας ένδειξη κύρους και κοινωνικής θέσης.
Στις αρχές του 19ου αιώνα όμως, η εικόνα αυτή άρχισε να αλλάζει ριζικά. Τα πολύχρωμα ρούχα αντικαταστάθηκαν από σκούρα σακάκια, παντελόνια και πιο λιτές γραμμές, δημιουργώντας τη βάση του σύγχρονου κοστουμιού.Σύμφωνα με την Chapin, η αλλαγή αυτή δεν ήταν απλώς αισθητική, αλλά βαθιά πολιτική. Οι ιδέες του Διαφωτισμού σε συνδυασμό με την Αμερικανική και τη Γαλλική Επανάσταση, οδήγησαν στην απόρριψη της πολυτελούς εμφάνισης που είχε συνδεθεί με τη μοναρχία και την αριστοκρατία. Έτσι, οι νέες δημοκρατίες προώθησαν μια πιο λιτή ενδυμασία, η οποία συμβόλιζε την ισότητα, τη λογική και τη δημοκρατία.
Παράλληλα, η Βιομηχανική Επανάσταση έκανε την παραγωγή των μάλλινων υφασμάτων ταχύτερη και οικονομικότερη, επιτρέποντας στο κοστούμι να γίνει προσιτό σε πολύ μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού.Κατά την έρευνά της, η συγγραφέας μελέτησε προσωπικές επιστολές των πρώτων Αμερικανών προέδρων και ανακάλυψε ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για τη σχέση τους με τα ρούχα.
Ιδιαίτερη εντύπωση της προκάλεσαν οι επιστολές του Τζορτζ Ουάσινγκτον προς τον ράφτη του στο Λονδίνο, στις οποίες παραπονιόταν ότι τα παντελόνια του δεν εφαρμόζονταν σωστά. Πέρα όμως από την πρακτική πλευρά, ο Ουάσινγκτον προσπαθούσε να καθορίσει και την εικόνα του πρώτου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών. Σε μια εποχή όπου ακόμη και ο τρόπος προσφώνησής του αποτελούσε αντικείμενο συζήτησης, απέφυγε να ντυθεί με έντονα ρούχα, επιλέγοντας πιο λιτή εμφάνιση που αντανακλούσε τις αξίες του νέου κράτους.Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί και ο Τζον Κουίνσι Άνταμς, ο οποίος στη νεότητά του φορούσε μεταξωτές ενδυμασίες και βράκες μέχρι το γόνατο, ενώ αργότερα ως πρόεδρος και στη συνέχεια ως γερουσιαστής, εμφανιζόταν με παντελόνια και κοστούμια που θύμιζαν πολύ περισσότερο τη σύγχρονη ανδρική ένδυση.
Αν και σήμερα το κοστούμι δεν αποτελεί καθημερινή επιλογή για τους περισσότερους άνδρες, η Chapin υποστηρίζει ότι εξακολουθεί να κυριαρχεί στους χώρους όπου συγκεντρώνεται η εξουσία.Πολιτικοί, δικαστές, τραπεζίτες και στελέχη επιχειρήσεων συνεχίζουν να το επιλέγουν ως την επίσημη «στολή» τους.
Όπως επισημαίνει όπου υπάρχει χρήμα και δύναμη, το κοστούμι παραμένει παρόν. Κατά την ίδια, η διαχρονική επιτυχία του δεν οφείλεται μόνο στην αισθητική του αλλά και στο γεγονός ότι σχεδιάστηκε για να εκφράζει τις αξίες της λογικής, της αξιοπιστίας, της ισότητας και της νεωτερικότητας. Έτσι, το απλό σκούρο κοστούμι εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο ισχυρά σύμβολα εξουσίας στη σύγχρονη ιστορία.
